gezien

|
Bij de presentatie van de derdejaars voltijd Fotografie op de academie in Breda heb ik foto's gemaakt van hun presentatie en aantekeningen gemaakt. Het was erg leuk en interessant.

Nora: de route van twee schaapsherders
Steph: in de voetsporen van Piet-Hein Stulemeijer
Merel: stichting Ouderenwerk Breda
Inge: portret tienermoeders + leefsituatie
Marcel: de mensen achter de Bredase evenementen
Simone: achter de schermen bij Chassé theater
Patrick: de emotionele grenzen van Breda
Rianne: de Rianne's van Breda (naam + persoonlijkheid)
Loes: begraafplaatsen van Breda
Fabienne: de dagbesteding van verstandelijk gehandicapten
Gaina: yoga van jong tot oud
Marjon: alternatieve geneeswijzen
Manon: grensgebieden van Breda
Renée: nieuwe inwoners van Breda (KMA, IMBEV, NAC, NHTV)
Lucian: nieuwbouw van Breda, over elkaar heen schuiven van plan en werkelijkheid
Eline: 6 studenten beeldende kunst en hun werkplek

De feedback van de mensen van het stadsarchief:
- let erop dat je alles goed geregeld hebt (metadata, quitclaim en straatnamen)
- meer dan 12 beelden had gemogen (veel series hadden dat ook nodig, volgens hen), de limiet is 24
- deze series frissen de beeldbank op
- de series over de voedselbank, de begraafplaats en de marjorettedames passen binnen hun lijst van 'actieve acquisitie' (zie vorig bericht)
- bredase reclame binnen beeld is interessant tijdsbeeld
- locatieshot, de serie een letterlijk plek geven is gewenst
- een begeleidende tekst voor op de website is gewenst, zo ook een titel
- alle series zijn bruikbaar
- denk na over je vormgeving voor de site (tweeluiken als 1 beeld aanleveren)
- een serie over naamgenoten is NIET te privaat
- naast begraafplaatsen zijn dierenbegraafplaatsen en crematoria interessante onderwerpen
- de serie over yoga sprak aan door de levensstijl en de hoeveelheid actieve beoefenaars
- interessant zou ook zijn: achter de schermen bij de verschillende musea, KMA etc.

bezoek stadsarchief

|
Vandaag heb ik me aangesloten bij de voltijd derdejaars studenten van fotografie die een rondleiding kregen bij het stadsarchief. Mosterd na de maaltijd voor hen, ze hebben hun opdracht voor het archief al afgerond en hebben vanmiddag hun werk gepresenteerd aan drie mensen van het stadsarchief. Voor mij geen mosterd na de maaltijd, maar met mijn kontje in de boter. Ik mocht 's middags aansluiten bij hun presentaties.



Tijdens de introductie en de rondleiding heb ik wat aantekeningen gemaakt.

Taken van het archief zijn onder andere het scannen van grote negatievencollecties, zoals de collectie van Johan van Gurp (in dienst geweest van BN De Stem) en Hans Chabot. Daarnaast brengen ze zelf het veranderend stadsbeeld, door middel van fotografie, in kaart. Dit noemen ze actieve acquisitie. Verder controleren ze het werk dat ze extern laten digitaliseren op (technische) beeldkwaliteit. Bijvoorbeeld de oude microfiches en de doop-, trouw,- en begravenboeken, die al vanaf de 19e eeuw bewaard worden. Tot slot verzamelen ze verhalen over Breda, die terug te vinden zijn op de website van het stadsarchief onder de noemer: thema’s.

Het stadarchief heeft gemerkt dat er een groot deel van het (veranderende) Breda nog in de collectie ontbreekt en heeft zelf te weinig tijd om dit in kaart te brengen. Het gaat hierbij om met name kleurenfoto’s van veel onderwerpen. Daarnaast verwezen ze naar een lijst die ze naar Karin hebben gestuurd met onderwerpen, zoals: het vastleggen van een bestaande of in opbouw zijnde wijk, de burger van Breda, voortuintjes, de markt, jongeren cultuur, kunstenaars die in Breda actief zijn, de vrijwilligers in de stad, ouderen, mensen die hun hobby uitoefenen, sporters , de dagelijkse gang van zaken in een bepaalde wijk, allochtonen, moskeeën en andere gebedshuizen, alternatieve leefwijze, (alternatieve) religie, etc.
Het stadsarchief heeft op dit moment bijzondere interesse in onderwerpen die zich afspelen rond het centraal station en in het centrum van Breda. Daarom hebben ze samenwerking gezocht met de opleiding Fotografie van AKV | St. Joost.

mijn insteek voor de nieuwe opdracht

|
beelden uit het stadsarchief


Nonverbale interactie tussen Bredanaars. Lichaamstaal van mensen op de bankjes. De hangouderen in het bos, de hangjeugd in het park. En ik, de straatfotograaf, buiten spelend met mijn camera. Een paar weken proeven hoe dat voelt. Even in die rol duiken.

Ik twijfel wel of het handig is in het kader van een opdracht voor een opdrachtgever. Ik sta de rechten af van mijn werk. Wel lekker veilig, als ze claimen, claimen ze niet mij. Maar niet handig, want ik heb ondertekende versies nodig van alle personene op de foto dat het akkoord is dat ze in het archief komen. Dus niet haalbaar. Wat nu?

reacties op mijn reactie

|
Leuk, ik heb in de mail een reactie ontvangen, van de componist Kevin Toma, op mijn 'recensie' op de film die ik vorige week maandag gezien heb. Ik heb ze hieronder er tussen geplakt, zodat het geheel een beetje leesbaar en te volgen blijft.

"Laat me vooropstellen dat ik vind dat er geen goed of fout oordeel over zon begeleiding kan zijn! Ik waardeer zo'n oordeel als het jouwe echt heel erg, juist omdat je er ook argumenten voor geeft en ik daarmee iets heb om over te reflecteren. Lees dit mailtje daarom alsjeblieft niet als een verdediging die jou op andere gedachten wil brengen, maar gewoon als een respons op jóuw respons op mijn muziek."

De mailwisseling loopt nog, dus mochten er nog meer leuke quotes komen, dan zet ik ze bij het onderstaande bericht over de film erbij.

dziga vertov's film: the man with the movie camera

Virtov's werkelijkheid


Wat een toeval dat ik Wim, een docent van vroeger, bij deze film ontmoette. Hij gaf het vak CUMA (een eigen bedacht vak van de PABO, dat die lieve meisjes wat cultureel maatschappelijke bagage moest meegeven, of ze in ieder geval prikkelen). In de pauze's op de woensdagen begeleidde hij ons op de piano en dirigeerde ons richting een meerstemmig koor. En één keer per jaar galmden we dan a capella in het trappenportaal van het oude klooster waar de Pabo gevestigd zat. Pure nostalgie als ik daar aan denk. Hij geeft er al lang geen les meer. En vertelde me dat hij nu bezig is met zijn eigen composities te schrijven, bij films.

Al babbelend met hem en met Femke (beeldende kunst jaargenootje) begon Kevin Toma de film en zijn compositie te introduceren: bij de film van 'de man met de camera' introduceerde hij zichzelf als 'de man met de microfoon'. En heeft, aansluitend op de thematiek van de film, ook zijn dagelijkse omgevingsgeluid gebruikt, ter ondersteuning van en als aanvulling op zijn pianomuziek.

Door deze intro kreeg ik gelijk het gevoel: gaaf, dat ik hierbij ben. Het was zijn premièreavond.
De film is eigenlijk een documentaire over het dagelijks leven in Rusland rond 1929. Als je meer over de culturele achtergrond van de film wil lezen, kijk dan op: meer over Dziga Vertov's film >>

Ik vond de film te lang duren en was blij dat er muziek bij was. Het verhaal, de vertelling is voor mij te dun. Op een gegeven moment heb je de strekking van de vertelling door. Het begint bij het ontwaken van de Russische man/ vrouw en het openen van diafragma van de filmcamera. En het eindigt met het gefilmde afronden van de film in de bioscoopzaal door het sluiten van het diafragma. wat daartussen zit is 'het leven van de Rus'. Ofwel, als je het verhaal hebt, moet de manier van vertellen het gaan doen. Dus het beeld, de vorm, de muziek. Of de combinatie.

Jammer dat de muziek soms iets te letterlijk werd. Zoals bij het gedeelte waar de film aankomt bij de vrijetijdsbesteding van 'de Rus, het drinken met elkaar in het café (er werk ook volop ander besteding getoond hoor...). Daar werd het me te letterlijk kroeggeluid. En ik vond het jammer dat er Nederlands gesproken werd in het geluidsfragment. Het was zo lekker, een film met tekens die je niet kunt lezen en geluid dat je op een andere manier moet interpreteren. Nederlandse taal haalde me uit mijn beleving.

"Je schrijft dat de nederlandse tekst aan het einde van de film je stoorde. Daar heb ik echt nog een tijdje over na zitten denken toen ik dat las. Mijn eerste reactie was dat je echt een punt hebt. Dziga Vertov schrijft immers aan het begin van zijn film dat hij hem in een universele filmtaal heeft willen maken, zonder terug te vallen op het gesproken en geschreven woord; opeens realiseerde ik me, door jouw blog, dat ik die intentie op dat moment helemaal niet volg en vond ik dus dat ik met mijn muziek daar een fout heb gemaakt. Daarna dacht ik: ja, maar in de film komen ook russische teksten voor - bv in het gemeentehuis, waar paren zich laten huwen of scheiden, en later bij de muurkrant. Het hangt maar net van de dvd- of filmkopie af of die teksten in een voor de meeste mensen begrijpelijke taal worden ondertiteld; de dvd die wij gebruikten, doet dat niet, waardoor je op dat moment het russisch schrift toch als iets abstracts blijft ervaren. Aan de andere kant, voor een russisch-sprekend publiek is die tekst wél begrijpelijk en mee-bepalend voor de betekenis die je aan die scènes geeft, zoals mijn nederlandse tekst voor een russisch publiek weer onbegrijpelijk zou zijn. Op die manier gebruiken de beelden toch eigenlijk ook méér tekst dan Vertov bij aanvang suggereert, en ben ik hem hierin eigenlijk toch ook gevolgd. Je zou alleen kunnen stellen dat Vertov met die teksten 'vals speelt' of een stilistische 'fout' begaat; in dat geval doe ik dat met mijn stukje nederlandse tekst óók. Wat allemaal niets eraan verandert dat die tekst je 'uit' de filmbeleving kan halen, wat je een interessant effect kunt vinden, maar ook een storende ingreep waarmee ik mijzelf als componist op de voorgrond plaats.

En dan nog over het te letterlijk volgen van de beelden, bv in de caféscène. Als filmcomponist/pianist kan ik er enkel naar streven om trouw te blijven aan mijn eigen interpretatie van de film - dat wil zeggen, het bewegende beeld. Ik kan natuurlijk trouw willen blijven aan de film zelf, maar die bestaat, zoals alle kunst, niet buiten de interpretatie en beleving van de toeschouwer om. Een van de ideeën die ik bij Vertovs Man met de camera heb, is dat het een film is die je afwisselend meesleurt en confronteert met zijn eigen kunstmatigheid. Die wisselwerking tussen twee contrasterende benaderingen van de verhouding film-toeschouwer heb ik ook in mijn muziek willen vatten. Dat betekent concreet een afwisseling van meer 'dienende', 'illustratieve' muziek en muziek die 'botst' of 'schuurt' met de beelden, en die op die momenten extra opvalt.

Het moment in het café zit eigenlijk precies tussen deze twee uitersten in, en dat geldt eigenlijk de hele scene die daarop volgt. Je hoort inderdaad cafégeroezemoes, maar het is dan wel geroezemoes van een café in Tokio. Wie weet zou iemand die vertrouwd is met het Japans hier en daar zelfs wat woorden kunnen herkennen; het geluid is goeddeels flink vervreemd - er komt geleidelijk een galm bij, het beweegt van stereo naar de rechterspeaker, en loopt deels ook achterwaarts - wat herkenning een stuk moeilijker maakt, en wat het aan de andere kant ook weer makkelijker maakt er een letterlijk cafégeluid in te herkennen.

Op andere momenten loopt het geluid alleen in beweging of timing letterlijk aan het beeld, maar niet wat de 'inhoud' betreft. Je hoort bv een wc doorgespoeld worden wanneer je een vrouw de krant ziet lezen, of het geluid van een kantoor in de steenkolenmijn. Ik vind het juist interessant om wat dat betreft niet consequent voor één benadering van de verhouding beeld-geluid te kiezen, maar daarmee juist te spelen. Had ik alleen voor een a-synchrone benadering gekozen, dan had dat in feite net zo'n voorspelbaar geheel opgeleverd als een consequent letterlijke aanpak.

Verder kan ik nog zeggen dat ik voor een deel mijn muziek ook intuïtief heb gemaakt, zonder zulke overwegingen - juist om het publiek ook zelf de kans te geven na te denken over de effecten die muziek en geluid op beeld kunnen hebben; en wat een goed of slecht effect is, dat kan bij een meer experimentele, grillige muziekbegeleiding als deze hopelijk nog méér per bezoeker verschillen, dan bij een meer conventionele begeleiding. Ik had dan ook nooit verwacht dat iedereen mijn muziek goed zou vinden, en was erg blij verrast met het (dubbele!) applaus na afloop. Ik vind het erg leuk en belangrijk om commentaar als het jouwe te vinden, en aan de hand daarvan nog eens goed na te denken over de muziek, mijn visie op de film, en of ik die wel echt gevolgd heb."

Mocht je de film met deze muziekcompositie ook willen zien en horen dan kan dat nog:
Eindhoven, Plaza Futura (wo 11 nov, 20.00)
Tilburg, Filmfoyer Tilburg (vr 20 nov, 20.00)

.

inspiratiedoos (26.10.09)

het zwarte gat, de tussenfase, een overgangsrite of gewoon herfstvakantie

Je mag wat mij betreft even zelf kiezen welke titel de lading dekt. Voor mij gelden ze allemaal.
Een afgelopen periode die wel leuk was maar ook wel weer onhandig. Leuk omdat Katendrecht als opdracht (en daarmee als plek) uiteindelijk wel mee viel. Onhandig omdat ik er qua creativiteit niet helemaal uitkwam (verkeerde strategie gekozen) en omdat het plotselinge overlijden van een oom er tussendoor kwam (wat nu erg kort dor de bocht klinkt, maar zo absoluut niet is).
Een bijbehorende beoordeling dus. Fijn dat ik er toch nog wat van heb kunnen maken, mede dankzij de bereidheid van mijn onderwerp om mee te werken aan de serie (The brave heart!). En fijn dus dat ik toch deze ronde mee kon doen met de beoordeling en het gehaald heb. Beetje jammer dat ik er niet meer uit heb kunnen halen. Maar 'for the time being' eigenlijk wel tevreden. Met name: weer genoeg geleerd. Resultaat:
Zwalkend door Katendrecht (mijn eigen foto's): 6
Denkend aan Katendrecht (found footage): 6
Grafische vormgeving: 5. Toch blij dat ik daarin een minor heb gevolgd. Was nodig....?!

Het is de eerste keer dat ik cijfers op mijn weblog communiceer. Nooit eerder gedurfd.

Daarna nog even een poepie gas erbij voor het competentieassessment en dan vakantie. Na een beoordeling vallen bij mij meestal ineens wat spreekwoordelijke kwartjes dus zo'n assessment daar draai ik mijn hand niet voor om. Beetje zelfoverschatting, beetje naïviteit en een beetje luiheid. Of trots. Nou ja. Zoals jullie al op het blok van Being ART hebben kunnen lezen, het was een pittige aangelegenheid. En ik hou niet zo van kritiek. Je leert er wel veel van. Maar het is wel veel lekkerder om naïef en onwetend te zijn. Ik denk te veel. Denk ik wel eens.
En dat komt dan met name na de feedback (als die niet verwacht was).



Geniet dus van dit stukje want meestal denk ik teveel. Nu schrijf ik gewoon. Misschien heb ik dit stuk over een uur wel weer verwijderd. Maar ik had het net, tijdens een plaspauze, zo bedacht:
je hebt nature en nurture. Dus dat wat je van nature bent, en dat wat je omgeving je aanleert. En soms vergeet ik dat. En vooral dat ik niet alleen diegene ben die 'door de tijd gevormd is'. Maar dat ik ook nog ergens mijn eigen kern heb. En fotograferen is voor mij mijn eigen kern zijn. En die ben ik in het leerproces (nurture) even kwijtgeraakt.